سکوت............

سکوت جایی برای ماندن نمیگذارد 

 شاید رمزهای عبور را میداند

به آرامی کوله بار خاطراتم را بر میدارم

میروم کنار پنجره نگاهم به جایی میرود

که او را برای اولين با در قلبم حس کردم

تا امروز هر چه سعي كردم به اين وبلاگ بيام و چيزي بنويسم ، دستم ياري نكرد ..با وجود فريادها و اشكهاي دلم..

اين وبلاگ رو خيلي دوس دارم... چون حضور گرم دوست داشتني ترين دوستها رو توش حس كردم...

اما خب نمي تونم...

دست خودم نيست! البته شايد هراز گاهي بيام و اينجا زار بزنم...هوار بكشم و اشك بريزم..

اما اينجا ديگه هرگز نخواهم و نتوانم خنديد!!!