نمی دونم چی بگم. همیشه فکر میکردم اگه یه روزی نوبت من هم بشه که یه جایی بتونم حرفای دلم رو بگم،کلی حرف دارم.الانم دارم ها اما نمی دونم چرا نمیتونم چیزی بگم!! همیشه همینطور بوده، اصلا نمیدونم کسی به این مثلا بلاگم سر میزنه یا نه!!! اگر هم نه ناراحت نمی شم .عادت دارم.میدونی بعضی وقتا همین که حس کنی یکی داره به حرفات گوش می کنه خودش کلیه! حتی اگه کسی واقعا وجود نداشته باشه  و هیچو قت حرفات رو نشنوه! خوبیه نت هم همینه دیگه! اصلا همین شد که اومدم چت و نت و حالا هم که وب لاگ !!! تا قبل از این همیشه مونس و ..(اه اه از کلمه مونس بدم میاد  ، بذار .. .. ببینم ..همون همراه..آره همراه بهتره!) داشتم میگفتم همیشه همراه و رفیق تنهایی هام دفتر خاطراتم بوده.یه خودکار یه دفتر و یه اهنگ غمناک و لایت! ههییییییی!!!! بگذریم.راستی همیشه هم انقده دپ نیستما!!! این چند روزه اینجوری ام! اتفاقا یه دختر پر انرژی- شاد -همیشه بخند- خم به ابرو نیار- زمونه مسخره کن - زندگی سخت نگیر .....الان که فکرشو میکنم میبینم خل بودم ها! زندگی خیلی هم سخته!!! هی اگه از دلم خبر داشتین..!راستی یه عكس توپپ رو مانيتورم گذاشتم.حيف كه بلد نيستم چه جوري  اينجا بذارم كه شما  هم ببينين و حالشو ببرين!. اند ارامش لامصب!! يه ايستگاه -شب - بارون .بارونش زنده اس!!۱ احساس ميكنم خيس شدم.سردمه!!! چه حالي دار زيز اين بارون قدمهات رو بشمري !!!

راستي نيچه بود يا فرانسيس بيكن يادم نيست ، اما يه چيزي گفته از سر خوشي:

تحمل زندگي سخت است اما نبايد به ان اقرار كرد!!!

طرف هر كي بوده عجب با زندگي حال ميكرده كه اين حرف و زده!!! اگه جا من بود باز اين  رو مي گفت!!!